Ο Μιλάντ Μοχαμαντί παίζει ποδόσφαιρο γιατί εκπληρώνει μια υπόσχεση

Ο Μιλάντ Μοχαμαντί παίζει ποδόσφαιρο γιατί εκπληρώνει μια υπόσχεση

Στα περσικά είναι “خانواده”. Στα ρωσικά “cемья”. Στα ολλανδικά “familie”. Στα ελληνικά “οικογένεια”. Σε κάθε γλώσσα των χωρών που ο Μιλάντ Μοχαμαντί έχει αγωνιστεί τα επτά χρόνια της επαγγελματικής πορείας του στα γήπεδα, λαμβάνοντας πια ως δεδομένη την ένταξή του στην ΑΕΚ, η λέξη έχει την ίδια βαρύτητα και η αποστολή του 28χρονου αριστερού μπακ είναι μία: να κουβαλά παντού τις ρίζες του.

Δεν θ’ αφήσω κανέναν από εσάς πίσω“, ορκιζόταν ο νεαρός τότε Ιρανός στα υπόλοιπα μέλη του σπιτιού, όταν ήταν βέβαιο πια πως το ποδόσφαιρο θ’ αποτελεί τη σταθερή πηγή διαβίωσης για την υπόλοιπη ζωής του, εφόσον έκανε χρηστή διαχείριση των καθαρών εσόδων του.

Βαδίζοντας για χιλιόμετρα πίσω από τα όνειρά του

Ο Μιλάντ είναι παιδί της πρωτεύουσας. Γεννημένος το φθινόπωρο του 1993 στην Τεχεράνη των 10 εκατομμυρίων, μεγάλωσε στο σπίτι μιας από τις νοτιότερες γειτονιές της μητρόπολης, όντας ο… γηραιότερος -κατά ένα πεντάλεπτο- των δίδυμων αδερφών που ήρθαν για να συμπληρώσουν μεμιάς το καρέ των δύο μεγαλύτερων αγοριών (Μοχσέν, Μεϊσάμ) που γέμιζαν ήδη με παιδικές φωνές το φτωχικό, κοντά στην πλατεία Φαλάχ. Η μάνα τους και μόνη γυναίκα ήταν ξεκάθαρα μια ηρωίδα που ‘χε να νοιαστεί για τόσους άνδρες.

Με τον Μεχρντάντ, αυτόν που για 9 μήνες μοιράζονταν την κοιλιά της μητέρας τους, έμοιαζαν τόσο που ο κόσμος πολύ δύσκολα τους ξεχώριζε. Έχοντας κάνει παρέα προτού βγουν στον κόσμο, τα πρώτα χρόνια του βίου τους η πορεία τους ήταν απόλυτα κοινή. Μαζί στα πάντα, «αυτοκόλλητοι», πρόσεχε ο ένας τον άλλον σαν να τον ο εαυτός του. Θα ‘ταν αδύνατο διαφορετικά να κάθονται μέχρι αργά το βράδυ στις αλάνες της περιοχής, ολομόναχοι πολλές φορές, ή να καλύπτουν μεγάλες αποστάσεις αρκετών χιλιομέτρων για να παίζουν ποδόσφαιρο σε γήπεδα από γρασίδι – και όχι στο χώμα που σκόνιζε τα όνειρά τους.

Το -κανονικά ή αυτοσχέδια- γήπεδα ήταν ο μόνος χώρος που τα δύο δίδυμα αδέρφια δεν ταυτίζονταν. Ο Μιλάντ ήταν αριστεροπόδαρος και έγινε πλάγιος αμυντικός, ενόσω ο Μεχρντάντ αγωνιζόταν στην επίθεση, γιατί του άρεσε πολύ να σκοράρει και να πανηγυρίζει.

Δεν ήταν καθόλου κακός ο… μικρός, αλλά επειδή, όπως συνηθίζεται, τα περισσότερα συνομήλικα παιδιά ήθελαν να παίζουν μπροστά και ο ανταγωνισμός ήταν πολλαπλάσιος, ήταν ο Μιλάντ που κέντριζε εξ αρχής τα βλέμματα. Τον ευνοούσε το σουλούπι του, το χαμηλό κέντρο βάρους και η τρομακτική ταχύτητα που χαρακτήριζε το παιχνίδι του, μια και την ίδια ώρα διέθετε ευχέρεια να καλύπτει όλη την πλευρά χωρίς ίχνος κούρασης. Ο ένας αδερφός βέβαια “τραβούσε” τον άλλον…

Διαβάστε περισσότερα στην πηγή: www.sport24.gr

Ειδήσεις & Νέα από την Ελλάδα και όλον τον κόσμο | ediseis-news

 

Ειδήσεις & Νέα από την Ελλάδα & όλον τον κόσμο,

Ακολουθήστε: